Gepost op

Het geluk van expressie

crunst expo promo pic

Het lijkt zo rustig en stil op elke willekeurige dag in ons kleine mooie dorpje, maar ondertussen is er altijd een hoop bedrijvigheid achter de schermen, Zondag 22 maart as vindt de derde editie van de CrUnst expo plaats. Dit event biedt een platform voor creativiteit en kunst in Nigtevecht en wordt georganiseerd door stichting CrUnst. Door middel van een looproute langs de Vecht en omliggende straatjes kun je als bezoeker van de expo een grote verscheidenheid aan werken bij de deelnemers op locatie thuis bekijken. Voorbeelden hiervan zijn tekeningen, schilderijen, sieraden, beeldhouwwerken, gebonden boeken, fotografie en nog veel meer. crunst expo promo pic

Alle kinderen van de basisscholen hebben gewerkt met een creatieve opdracht waarvan het resultaat in de buitenlucht wordt tentoongesteld, Zo breiden en haakten ze twee jaar geleden een heleboel sjaals van restgarens om de bomen en bruggetjes warm aan te kleden. Dit jaar is de opdracht poetisch van aard over een vervelend probleem waar we hier mee te maken hebben… schrijf een gedicht over hondepoep! Zie je het al voor je= Al die kinderversjes ?P1140573

En voor de allereerste keer doe ik ook mee aan de CrUnst expo met het thema ´het geluk van expressie´. Met zo´n 15 kleine tot grote collagewerken en schilderijen hoop ik een uitnodigende wandgalerij te kunnen presenteren. In deze eerste serie heb ik licht en diepte verkend. Ze zijn voor mij helemaal bij elkaar gaan horen. Er komt ook een leuke CrUnst-aanbieding van Expressiefabriek. Alle werken die te zien zijn, zijn ook terug te vinden in de webshop.

Love said there is nothing that is not me
Love said there is nothing that is not me – Rumi

Wil je zondag lekker  in de prachtige Vechtstreek vertoeven, kom dan ook een uurtje langs in ons schattige dorpje. Je start in het Dorpshuis, waar ook allerlei lekkers te koop is. Vanaf 13,00 uur kan je terecht. Je krijgt dan de CrUnstroute mee zodat je weet hoe je kan lopen. Het event duurt tot 17.00 uur. Er zijn ongeveer 12 adressen te bezoeken. Wie weet tot ziens!

Meer informatie en foto´s in het CrUnstarchief of een kort voorproefje van de deelnemers hier.

Deze boom gaat het zeker niet koud krijgen in het vroege voorjaar
P1140467

Als je je handen aan het bruggetje vasthoudt, worden ze zeker niet koud

Ook interesse om licht en diepte te verkennen onder het thema ‘het geluk van expressie’? Dit doen we ook tijdens de zes weken durende schrijfroute ‘Je eigen leven als bron van inspiratie’. Dit is niet schilderend maar schrijvend verkennen welke parels er verstopt zijn in je eigen leven. Ontdekken en uitdrukken voert de boventoon. Een eigen stijl en techniek ontwikkelen zingt daarnaast ook rustig mee.

Alle liefs,

Ingrid

Gepost op

Leuk Leven

Flyer Het Leuk Leven Event

Flyer Het Leuk Leven EventAanstaande zondag ben ik te vinden op een klein event in de Sfeerstal in Nieuwveen met een stand met kleurige mixed media werken en handgemaakte boekjes. Ik verzorg daar twee ‘mini’ workshops,  een voor kinderen tussen zeven en twaalf jaar en één voor volwassenen. Doel is te laten proeven aan het werken met verschillende beeldende materialen tegelijkertijd  zoals verf, inkt, papier, stempels, wasco, verfstiften. Intuïtie, ongedwongenheid en persoonlijke ruimte zijn hierbij basisingrediënten. Deze kleinschalige markt heet “Het Leuk Leven Event”!

Met het bevestigen van de stand krijg ik een hele hartelijke email van één van de organisatoren waarin ze me ook liet weten dat mijn bedrijfje perfect past in de missie van Leuk Leven: Loslaten om vrij te zijn op creatieve wijze. Pffiew pfieww. Dit roept meteen een flinke belofte op. Dit is nogal een verwachting die ik dien waar te maken de komende zondag in Nieuwveen. Ik heb dat woord ‘loslaten’ vervolgens een dag in me laten borrelen en pruttelen. Woorden kunnen als katalysator of als bevriezer werken. Ze zijn soms tot platgetreden terrein verworden of hol klinkend zonder echt de betekenis nog te weten. Loslaten is zo’n containerwoord dat me echt even stil zet. Waar gaat het ook alweer over en hoe is dit gelinked met de doelstelling van as zondag? In elk geval is het belangrijk om mijn eigen wijze van loslaten (of liever het oefenen daarin) onder de loep te nemen. Loslaten en leuk link ik niet meteen aan elkaar.

Vervolgens in de trein vanochtend richting Hilversum kwam deze woordensoep eruit:

Loslaten is niet iets laten maar iets actief doen, een daadwerkelijk werkwoord

Loslaten is toelaten, iets in jezelf open zetten om aan te kunnen nemen

Loslaten is lachen tot je buikpijn ervan krijgt

Loslaten is lachen en huilen tegelijk

Loslaten is koken met wat er in de koelkast ligt, dan maar kippesoep zonder kip of hemelse modder zonder chocolade

Loslaten is zingen uit volle borst

Loslaten is waar je beter in wordt naarmate je ouder wordt

Loslaten is je telefoon kunnen verliezen en niet meteen in paniek raken en een nieuwe bestellen

Loslaten is rennen en na een half uur niet meer weten dat je aan het rennen bent

Loslaten is ophouden te oordelen over jezelf of een ander

Loslaten is doorgronden dat woorden slechts labels zijn om betekenis te geven, het ene moment krachtig, het andere moment verlammend.

Loslaten is doen wat bij je past, bij wie je op dat moment bent

Loslaten is niet alleen leuk leven maar ook verdriet leven

Loslaten is ook vastpakken wanneer dat nodig is, ze zijn met elkaar verbonden

Loslaten is begrijpen dat een tuin onderhouden niet meer of minder waard is dan een blogpost schrijven

Loslaten is onzekerheid en twijfel toelaten

Loslaten is in een diep donker water springen ondanks je angst voor haaien en piranha’s.

Loslaten is emotioneel risico nemen

Loslaten is uit de schaduw stappen, niet erover heen springen

Loslaten is zeggen wat je op je lever hebt

Loslaten is je hart luchten

Loslaten is oh ja ook uitademen, ontspannen

Loslaten is weten dat je om je eigen as blijft draaien

Loslaten is je eigen pijn herkennen

Loslaten is je uitspreken

Loslaten is de ontoereikendheid van onze woorden en communicatie zo af en toe reëel ervaren

Loslaten is op de stroom meesurfen

Loslaten is in je lijf gaan leven, niet in je hoofd wonen

Loslaten is niet vechten tegen hoge golven of diepe dalen

Loslaten is zachter worden naar jezelf, naar anderen

Loslaten is als een smeltende ijsberg

Loslaten is je grenzen ervaren

Loslaten is de muur tussen denken en voelen eigenhandig slopen

Loslaten is niet meer zo engaged zijn met de mening van anderen over jou

Loslaten is beeldvorming laten voor wat het is, en jezelf zijn.

Loslaten is je uitdrukken

Loslaten komt na zeggen wat je nodig hebt

Loslaten is geen succesverhaal maar een zwoegverhaal

Loslaten is jezelf en je verleden kunnen dragen

Loslaten is de volledige catastrofe omarmen

Loslaten is eerst je behoefte aan controle en veiligheid erkennen en dan een beetje verder gaan dan je misschien durft

Loslaten is ja zeggen tegen het leven, tegen jezelf.

Loslaten is stop zeggen tegen controle, perfectionisme en vasthouden aan niet voedzame patronen

Loslaten is eerst natuurlijk ritme vinden en dan discipline beoefenen

Loslaten is meer leven in het moment

Loslaten is persoonlijke expressie, je een beetje blootgeven

Loslaten is net iets verder durven gaan dan voorheen

Loslaten is misschien wel Facebookloos worden of blijven

Loslaten is je verhaal als een boek zien en weten dat je een nieuw en ander boek kan schrijven als je dat verlangt

Loslaten is jezelf vriendelijk toelachen terwijl je je realiseert dat je die (onbewuste) keuzes van eerder nu niet meer zou maken

Loslaten is niet bang zijn dat je iets mist, dat er iets mist of mankeert in je leven of aan jou

Loslaten is niet alleen de zon maar ook de maan ‘aanbidden’.

Loslaten is niet ontwikkelen maar afwikkelen

Loslaten is menselijk zijn, geen geslaagd persoon presenteren aan de buitenwereld maar gewoonweg simpel zijn wie je bent

Loslaten is niet alleen voor jezelf kiezen maar de ander er ook te laten zijn zoals hij is.

Loslaten is de mist en verwarring accepteren, en weten dat je weldra in helderder zicht terechtkomt

Loslaten is weten dat het soms 20 jaar duurt voordat iets ‘oplost’ of  voordat je mild en wijs genoeg bent, voordat de timing ‘goed’ is

Loslaten is kunnen overgeven

Loslaten is niet opgeven maar betrokken blijven

Loslaten is het goede toelaten in je leven

Loslaten is heilige huisjes afbreken

Loslaten is durven kijken en durven rouwen

Loslaten is trots niet altijd de boventoon laten voeren

Loslaten is altijd doorgaan en nooit opgeven. En als je toch hebt opgegeven, pak het dan later weer op. Loslaten en vastpakken zijn met elkaar verbonden.

Loslaten is blijven zoeken

Loslaten is weten dat alleen je eigen ervaringen je ‘bezit’ zijn

Loslaten is vrijheid in je beperkingen vinden

Loslaten is niet een geïsoleerde daad maar waar je na hard werken, nederigheid, zoeken, vinden/begrijpen, experimenteren, vallen en opstaan, steeds meer terecht komt

Loslaten is meer de boog en de pijl zijn dan de schutterLeuk leven event

Loslaten is soms een verschuiving in pespectief

Loslaten is jezelf los laten en weten dat je deze vlucht ook overleeft

Loslaten is laten gaan (van geliefden, verwachtingen, illusies, denkbeelden, controle)

Loslaten is leven

Loslaten is laten leven

Loslaten is je eigen leerproces omarmen

Loslaten is het wezen van alles vinden

Loslaten is liefde

Nou dat zijn nogal wat associaties die in me opkwamen totdat ik gauw moest uitstappen om de bus naar Zeist te halen. Nu ik het zo overneem in mijn blog krijgen ze ineens meer gewicht. Gekliederd in mijn dagboekje blijven het mijn geheime mijmeringen met een krullerige lichtvoetigheid, waarbij elk zinnetje een verhaal op zichzelf is. Gepubliceerd verliezen ze een beetje echtheidswaarde. Het credo van leuk leven is ook een beetje groot voor mij.  Het leven echt leven, dat is leuk genoeg. De kunst is nu de vertaalslag te maken in het klein, op het witte papier. Hoe zondag iedere deelnemer iets kleins kan loslaten, toelaten, vastpakken, aannemen, (in) zien, of welk woord er bij hen persoonlijk past. Daar ga ik de komende dagen mee aan de slag.

Wat voor LEUKS zal er ontstaan in drie kwartier? Zullen we, wat we maken met eigen handen, leuk genoeg vinden? Zullen we na afloop zeggen: LEUK staat ook voor Lekker Expressief Uit je comfortzone Komen? Dat zou pas LEUK zijn! Ik ben heel erg benieuwd en heb er heel veel zin in.

Wil je langskomen, kijk dan even op de Facebookpagina van Leuk Leven Evenement voor andere deelnemers, route, tijden en aanmelding. Nieuwveen ligt tussen Amstelveen en Alphen aan de Rijn, tussen Noordwijk en Loosdrecht, tussen Schiphol en Gouda. Het is kleinschalig en op een super sfeervolle locatie (de Sfeerstal) Voor de eerste 50 bezoekers is er een goodybag met daarin ook een voucher van Expressiefabriek om een mixed media te winnen.

So long xx

Gepost op

Als jij dan zegt ‘ Wat mooi’ !

houten hart

houten hartVanaf het moment dat mijn website de lucht inging was mijn plan wekelijks blogs te posten om gehoor te geven aan mijn verlangen om te schrijven en dit ook in het openbaar te delen. Enthousiast pak ik  elke week mijn schrift erbij, en start ik de computer op . Niet perse de actualiteit maar het meest dominante onderwerp van de week verankerd in mijn hoofd ga ik behandelen.. Uitgebreide associatiespinnen op papier waardoor ik niet droog kom te zitten tijdens het schrijven liggen naast me. Blij dat ik er nu voor ga zitten. Het mag eruit. Het mag uitgedrukt worden. Ik begin te tikken, of schrijf met een Lamy pen in mijn met stickers en poesieplaatjes versierde dagboek. “Ja dit gaat goed,  ik sta mezelf toe dit te vertellen, dit ben ik, dit heb ik ervaren, dit begrijp ik”…

En dan… een kwartier verder in de tijd gaat het met het stukje een hele andere richting op. Er komen hele andere woorden op paper. Andere zinnen. Met verbazing zie ik dat het onderwerp  ongemerkt en subtiel is omgetoverd tot mijn vader en mijn relatie met hem. Mijn hand volgt zijn eigen weg, doet blijkbaar wat meer nodig is. Het begint nu  te lijken op een rauw stukje over de terminale ziekte van mijn vader en zijn daaropvolgende dood, nu 10 maanden geleden. Wat mensen soms ‘van je afschrijven’ noemen maar wat ik liever ‘naar binnen toe schrijven’ noem. Een paar essentiële vragen dringen zich aan me op hoe dat dan precies werkt. We hebben een spontane schrijver in ons die blijkbaar zegt wat er echt aan de hand is, en hoe het leven zich op dit moment voltrekt. Dat vind ik eigenlijk het meest interessant. Want die hand onthult emoties en ervaringen waar we niet met ons hoofd bij kunnen. Bij mij. Het is schrijven om te begrijpen, niet schrijven omdat ik begrijp. Die laatste gaat meer over de beschouwende reviewer.

Er kan ook een beschermende schrijver in ons zijn die ervoor oppast dat we ons niet zomaar in een hachelijk avontuur storten waarbij je bloot komt te staan aan allerlei onverwachte kritieken. In de ogen van de schrijver voortdurend om de hoek loerend. Of een kritische die onze vorderingen vergelijkt met iemand die veel meer geoefend of gevierd is, ten onrechte natuurlijk. En dan ken ik ook de vernietigende schrijver, die echt alleen maar erop uit is erop los te slaan (bij wijze van spreken) en onderwijl schreeuwend: je schrijft slecht. Je maakt fouten. Het is saai. Niet publicabel. Te min. Je bent te oud iets nieuws te proberen, je bent gek. Deze ervaring zie ik gereflecteerd in het respectabele boekje van Steven Presfield “The War of Art” waar de kunstenaar in wording alle mogelijke valkuilen eigenlijk als excuus gebruikt om niet te hoeven doen wat hij diep in zijn hart wel wil.

Niet dat ik bewust  bezig ben“art te maken” maar blijkbaar past het proces me als een oude jas die ik terugvind. Ik ben ook hopeloos aangetrokken door de 12-wekelijkse methode van Julia Cameron “The Artist’s Way om  mentale blokkades op te blazen. Soms droom ik dat ik een terrorist ben met zwaar dynamiet en een of ander eiland koelbloedig opblaas. Gelukkig begrijp ik inmiddels het creatieve onbewuste een stuk beter dan 5 jaar geleden en zie ik hoe een droom behulpzaam is  bij het oplossen van onze vraagstukken. Het geweten van een terrorist en ik zijn totaal verschillend. Het tekort aan eigenliefde wat een terrorist ongetwijfeld heeft, herken ik wel.

Schrijf ik me dan naar de volwassen stem toe die achteraf als observator van zijn eigen ervaringen een keurig bezinnend stukje kan schrijven en het gestoei, de ruwe versies niet prijsgeeft. Maar hoe zit het dan met het pure kinderlijke eruit willen gooien wat je voelt? Een gepolijst stukje geeft  de innerlijke ‘strijd die plaatsvindt tijdens het proces van verwerken op een heel andere manier bloot dan een ruwe versie.

Toen mijn zoontje van drie  nog niet kon praten beet hij soms letterlijk van zich af, uit pure frustratie dat hij nog niet de juiste woorden kende,  uit onvermogen zijn werkelijke behoefte te uiten. Die ontwikkeling was ongemakkelijk voor mij want er was zo’n noodzaak om hem voor te gaan, hem de weg te wijzen hoe hij meer en meer kon gaan vertellen wat hij wilde, wat er niet lukte of wat hem dwars zat. Maar wanneer is het goed genoeg? En wie bepaalt dat? Dat zijn vragen die zich blijven aandienen. Omdat ze uiteindelijk antwoorden dat ik zelf de grenzen aangeef van mijn best doen.

Een geredigeerd stuk of artikel voldoet volledig aan de eisen van de maatschappij: beschouwend, volwassen, objectief en bovenal kan het de toets van algemeen aanvaardbaarheid doorstaan. Het onthult wat gemakkelijk is, het bedekt wat te spannend is om eruit te  komen. En zo lezen we en onderwijl  een illusie van perfectie vormend. Althans ik.  Het hele vallen en opstaan gebeurt in het verborgene.  Of het wordt pas onthuld als de perfectie is bereikt. Maar we hebben toch ook champions van openheid nodig.  Champions die laten zien hoe messy  werken soms is. Hoe uit iets lelijks iets moois ontstaat. Geheimen en taboes en kwesties onder een deken stoppen veroorzaken  zeurende ziektes. Een extraverte opstelling zo nu en dan is veel gezonder. De tijd nemen, soms afdwingen om je unieke perspectief te delen is broodnodig in deze snelle tijdsgeest.

Nee als we een glimp van echt willen zien of ervaren moeten we toch echt zelf aan de slag, met de pijn, het proces naar het wezen van het leven en onze relatie daarmee. In Nederland is rouwen vaak onzichtbaar of verpakt in kunst, rebelsheid, hoge prestaties. Rouwen is hier ook niet zoals in Italië iets openbaars waar je een bepaalde tijd met een zwarte rouwspeld op mag lopen. Als je dan spontaan in huilen uitbarst omdat je een buitenschilder met een wit pak aan precies dezelfde houding ziet aannemen als je vader, hoef je je niet te verontschuldigen. Ze zien de zwarte speld en geven je misschien een knuffel.  Heel veel mensen rouwen volgens mij in de beslotenheid van hun slaapkamer, wc of auto. Velen van onze generatie, en de generatie van onze ouders hebben geen oefening gehad of geen behoefte om expressie te geven aan hun verdriet en lijden. Toen mijn opa stierf in 1975 ben ik niet bij de begrafenis geweest. Het laatste wat ik van hem zag was een oude man die op de bank lag met een zakdoek over zijn keel gebonden. Elke dag kwam hij bij ons op de boerderij werken. Hij was de beste vriend van onze hond Teddie. Zeven jaar lang was hij een vertrouwd en belangrijk figuur in mijn kinderleven. Dat stopte abrupt. Van de een op de andere dag kwam hij niet meer. Kinderen schermde je af in de Limburgse plattelandscultuur waar ik opgroeide voor problemen, ziekte en ongeluk. Opa ging dood aan keelkanker. Het arbeidsleven moest zo goed mogelijk doorgaan en ruimte voor intense emoties zou betekenen dat het werk gesaboteerd werd. Op mijn 22ste,  begon ik met  zijn dood te  verwerken.

Als je geluk hebt kan je met je intense pijn en vedriet bij je partner terecht, je beste vrienden of broer of zus. Met terecht bedoel ik dan, dat de verwarrende gevoelens er gewoon mogen zijn zonder dat er iets (anders) hoeft. Dat er waarachtig ruimte voor is. Wat heb ik genoten van de eerste zonnige voorjaarsdag na de crematie van mijn vader toen  ik met mijn nichtje de Vecht en Plassenroute fietste. De hele dag trappend, met mijn hoofd in de wind en zon mocht ik huilen, praten, lachen, mijmeren, spijt hebben. Haar vertrouwde aanwezigheid naast me trappend. Niets was te veel of te gek. Zij kent mijn vader heel goed en dat was extra fijn. ’s Avonds zaten we voldaan op een terras aan de haven van Weesp op ons bestaan te proosten. Bitterzoet. Tegenwoordig blijken er ook cafés voor tranen te bestaan, of rouwcoaches, troostcoaches en tranencoaches. Maar iedereen die je een beetje zuivere aandacht geeft is een geschenk. Iedereen die je ruimte biedt om je te uiten helpt mee aan je groei. De beste vriend van mijn vader zat twee maanden na zijn dood aan onze keukentafel en zei simpelweg met rustige stem: ‘ Wat een gemis, zo’n unieke kerel’. Mijn moeder was druk doend zich sterk en krachtig te houden. We werden er zo stil van. Alsof hij er weer even was. Zo aanwezig in dat moment van rust. De hele verdere dag had ik een licht gemoed, zo dankbaar met die pure aandacht van Ben voor wat pap betekende.

Gelukkig kunnen we altijd iets maken, iets moois. Iets dat uit pijn voortkomt. Iets met onze handen zoals mijn vader de tuin tot bloei bracht. Vrouwen doen het soms van nature. Kijk maar eens naar barenspijn. Hoe mooi is dan de geboorte van een nieuw zuiver wezen, als de pijn kort voor de dageraad het hoogst is, en de weg ernaar toe een ware beproeving. Of een kunstenaar met zijn beeldhouwwerk, schilderij of dichter met zijn gedicht. Of hoe mijn moeder nu liefdevol de fruitboomgaard – pap’s laatste gift aan de kleinkinderen – verzorgt. Rouwverwerking wordt dan rouwbewerking. Liefdesverdriet is universeel en een gebroken hart wordt op vele verschillende manieren gebroken en op verschillende manieren geheeld. We mogen onszelf de gouden medaille geven voor onze zichtbaar gemaakte innerlijke topprestaties. Zonder erkenning van de buitenwereld maar met de overtuiging: ‘ I want to make something beautiful even if no one cares’ 

Ik probeer erdoor heen te schrijven, alles wat op mijn weg staat, ernaar toe te schrijven. Naar waar het onbekende zit, achter de blinde muren. Ik val de diepte in. Volwassen word ik alleen met heel mijn lijf, mind en hart als ik me losscheur van mijn vader. Hem loslaten zoals ik hoor in Marco Borsato’s lied  “Ik wil dat je me loslaat en dat je morgen weer verdergaat”. Als je iemand liefhebt dan wil je diegene juist vasthouden, tegen je aan, dichtbij zijn, koesteren. Dat voelt vertrouwd en fijn voor even. Het houdt me ook gevangen in alles wat er in het verleden was en niet was. Ik balanceer op het randje. Ik wil een relatie met de toekomst aangaan. Als ik me laat vallen, doe ik dat met soepele spieren, zodat ik het overleef zoals mijn vader deed toen hij van een 5 meter hoge steiger afdonderde en alleen met een dikke blauwe bult op zijn voorhoofd in bed lag. De boog kan niet altijd gespannen zijn, De pijl is ver naar achter getrokken. De schutter houdt heel stil en focust op zijn doel dat daar voor hem staat.

Dinsdagochtend. Mijn jongste zus en ik horen het nieuws op de ring van Den Bosch. Nog een uurtje rijden. En dan de confrontatie. Ik tref mijn vader dood aan in het huis waar hij ook geboren is. Mam en mijn zusje zitten naast hem. Een dag tevoren stootte hij zijn hand  steeds tegen de rand van het rottige thuiszorgbed. Deze lag nu stil. Een tuitbeker is getuige op het verrijdbare tafeltje naast hem. Hij hoeft niet meer zijn tanden op elkaar te klemmen om niet te hoeven drinken. Vrijdag  sprak hij tegen mijn moeder “Hanny dit is toch geen leven meer”. Het zijn de allerlaatste woorden geworden. Mijn vader die zo graag wilde leven maar wel zijn lot aanvaardde. Omdat het onontkoombaar was.  Nog een bevroren beeld. Met gebogen hoofd, zijn armen om de nek van mijn moeder, schuifelt hij op de pantoffels die ik zes jaar geleden voor hem kocht met Kerstmis, naar de wc en mijn vliezen naar de werkelijkheid breken voorgoed door.

Daar zit ik met mijn romantische aard naar mijn vader te kijken die het leven nu eigenhandig gaat opgeven, drie dagen voor zijn dood. Mijn film staat op dat moment stil. Romantiek is  een kinderlijke manier om de harde realiteit van het leven te verzachten of zelfs te ontlopen.  Het tafereel schud me met huid en haar hartstikke wakker. Hoe deze rauwigheid te verteren? Elke sensatie roept me tot verantwoording. De gebrokenheid van pap door zijn aanstormende dood legt mijn eigen scherven bloot. Op zondag wil ik het liefst heel stilletjes bij hem liggen, maar luisterend naar zijn onrust, laat ik hem liever. We bellen zijn broers en zussen want dit zou wel eens de laatste dag kunnen zijn om afscheid te nemen. Het is zo onomkeerbaar en definitief.

Het is nu tien maanden later en ik schreeuw nu niet meer tegen de dood van mijn vader. Kom nog even terug, nog heel heel even zoals mijn kindjes doen als ik ze ’s avonds naar bed heb gebracht. Ik vraag wel “ laat me maar los pap”  als ik door de Aetsveldsepolder fiets. Ik laat je gaan, heb je vastgehouden en nu mag je gaan. Ik blijf  toch altijd dat meisje dat iets moois wil maken, voor jou. Wat zou ik dan in een klap groot groeien, Als jij dan zegt met die twinkel in je ogen “Greetje wat mooi!”

We could live for a thousand years but if I hurt you, I’d make wine from your tears – inxs